Denk je gewend te zijn aan je vaste routine wanneer je op Schiphol aankomt – boarding kaart printen, baggage inchecken, paspoort controle, krantje kopen – blijkt dat Schiphol iets nieuws heeft bedacht. Het is opmerkelijk dat de prijs van een vliegticket onevenredig stijgt met het niveau aan service dat een vliegmaatschappij verleent. Hoe hoger de prijs van een vliegticket, denk maar aan luchthavenbelastingen, ‘veiligheidstax’e.d., des te meer je als passagier zelf mag doen! Dit wordt dan verkocht onder de noemer ‘verbetering’. Mag je sinds een aantal jaren al zelf inchecken van de KLM - hoewel er inmiddels lange rijen staan voor de ‘self-service’ incheck machines - vandaag mochten we ook zelf onze baggage inchecken. Het apparaat waar je je koffer in plaatst, lijkt nog het meeste op het nieuwste high tech snufje uit een aflevering van Star Trek, of het nieuwste deel van de Star Wars films. Je kijkt al bijna niet meer vreemd op wanneer Dr. Spock of Luke Skywalker naast je hun magic swords staan in te checken. Anyway, wanneer het scherm van het apparaat omhoog schuift, zet je je koffer op de juiste manier op de daarvoor bestemde plaats, je laat het apparaat je boardingpass scannen, print een luggage tag, die je zelf om je tas of koffer bindt, het scherm schuift omlaag en de lopende band neemt je baggage mee, naar het juiste vliegtuig, hoop je dan maar. Zet je je koffer niet op de correcte manier in het apparaat, dan kun je deze procedure eindeloos herhalen en blijft hetscherm omhoog- en omlaag schuiven zonder dat de lopende band in actie komt… Technologie is het thema van deze eerste reisdag. Hoewel ik (Erik) er me niet op voor kan laten staan dat ik erg ‘savvy’ ben op dat terrein, ben ik toch wel kundig genoeg om mijn koptelefoon niet proberen in te pluggen in het gat waar de schroeven zijn gemonteerd van het videoscherm, zoals ik een medepassagier tevergeefs zag doen. Na aankomst op het vriendelijke, overzichtelijke vliegveld van de Quad Cities raakt onze huurauto natuurlijk de weg kwijt naar Augustana College. Gelukkig hervond deze zich al snel, zodat onze gastvrouw Jane Tiedge ons ietwat vermoeid kon afleveren bij onze slaapplek in de gastenkamer van House on the Hill, een huis uit 1880 met monumentenstatus en heel wat spoken, zo hoorden we de ochtend daarna. ’s Avonds hebben we nog veel gelachen tijdens het etentje op een terras aan de Mississippi rivier. De Nederlandse studenten hier boffen maar, met alle persoonlijke aandacht en mensen zoals Jane’s echtgenoot Ron die zijn garage ter beschikking stelt voor het bouwen van een internationale boot voor de jaarlijkse botenrace en een aantal van zijn schaarse vakantiedagen met veel plezier opoffert om medio augustus Nederlandse en andere internationale studenten van het vliegveld op te halen.

Wie wel eens een jetlag beleeft heeft, weet je: ondanks vermoeidheid word je soms midden in de nacht wakker met schreeuwende honger. Hoe heerlijk was het overlevingspakket van vers fruit, koffie en sapjes in het historische huis, terwijl de spoken ook vrolijk wakker waren. Zo eet je in ieder geval niet alleen. Om 7:30 uur togen we naar onze eerste afspraak met een oude bekende waarmee we vooral spraken over de strategische plannen van de universiteit ten aanzien van internationalisering. Boven alles benadrukte hij hoeveel de deelnemers van het Campus Scholarship Program toevoegden aan de community en dat de mooie beurzen zich dubbel en dwars terugverdienden. Na nog een tweetal afspraken hebben we de campus bezichtigd en een uitgebreide tour van de verschillende residence halls gekregen. En dat terwijl de studenten net weg waren en er nog schoongemaakt moest worden. Wat opvalt: persoonlijke aandacht voor internationale studenten. De campus is heuvelachtig en goed verzorgd. Aan het begin van de middag leverden we de huissleutels in om de huurauto daarna weer de weg te laten kwijtraken. Met nog anderhalf uur de tijd vond de auto, los van de routebeschrijving, de I-74 E, op weg naar Galesburg, Illinois. Dit deel van het land is nog redelijk groen, wel vlak en bezaaid met boerderijen met hun karakteristieke silo’s. Galesburg voelt bij binnenkomst als een leuk, historisch stadje. De stoomfluiten van de treinen zijn met regelmaat te horen en lijken onlosmakelijk verbonden met de stad. Je kunt hiervandaan zelfs de trein nemen naar Chicago. De stad is wat ruig en ongepolijst. Na het verhuizen van de koelkastfirma Maytag in 2000 zijn veel inwoners hun baan kwijtgeraakt en dat lijkt voor een deel die roughness te verklaren. De Knox campus is beduidend compacter en vlakker dan die van Augustana College. We worden rondgeleid door een senior die na de zomer met een Fulbright beurs Engels gaat geven in India. Knox studenten zijn eigenwijs, komen op voor hun mening en democratie en inspraak zijn van belang op deze universiteit. Een van de leukste aspecten van deze universiteit is dat studenten gratis en zonder afspraak bijles kunnen krijgen. Een aantal dagen per week zitten tutors klaar in de Red Room van de bibliotheek, zodat je laagdrempelig en zonder schaamte je hiaten in een bepaald vak kunt wegwerken.Tijdens de tour komt onze gids een docent tegen die haar uitgebreid feliciteert met haar Fulbright beurs om vervolgens op te merken: “Ik laat je nu met rust zodat je deze ouders van een toekomstige student verder kunt rondleiden.” Erik voelde zich de rest van de tour ouder van een toekomstige student en heeft zich dan ook zo opgesteld. ’s Avonds ontmoetten we Merel en Lotte en kletsten bij over hun ervaringen op Knox College. Leuk ze weer te zien en dan in wat nu hun habitat is.

Vandaag gaat onze auto de weg vinden naar Kansas City, Missouri, zo’n 350 mijl hiervandaan. Zes uur rijden in het Midden-Westen van Amerika is beduidend minder intensief dan in Europa. Wel een uitdaging is wakker en alert blijven, hoe wijds het uitzicht ook mag zijn. Zo verzuchtte Erik na een aantal uur dat hij Missouri nu wel gezien had. “Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is …!” Zoiets werkt niet alleen voor kinderen natuurlijk. Opdracht was het spotten van opmerkelijke zaken, dingen die afwijken van wat je in Nederland zou zien. Het begon al toen we net op weg waren. Langs de weg stond plotseling 1 keer een bordje ‘Do not pick up hitchhikers.’ Al snel werd duidelijk waarom: we reden langs een gevangenis, die vlak aan de snelweg lag. Of wat van de volgende duidelijke taal: ‘Hit a road worker: $10.000 fine and 14 years jail.’ Of: ‘Excessive engine braking prohibited the next 4 miles.’ Ook aardig:- ‘Good Hope, Illinois’ (goede hoop was daar hard nodig, ons inziens). Soms kun je de karakteristieken van een volk en een natie duiden aan de soort borden langs de kant van de snelweg. Deze kwamen wij vandaag tegen. - ‘Share the road’ (met paard en wagen wel te verstaan)- Grandma’s Country Music- Een auto met logo ‘I chase twisters’- Een bordje langs de weg ‘Yard Sale ahead’- Deze dan: ‘Headlights on when wipers are required’. Een doordenker.- En wat te denken van Carrollton Memorial Airport. Het woord Memorial in combinatie met een vliegveld, we weten niet wat we daar van moeten denken.Voor we het wisten waren we aangekomen in Independence, MO, waar we nog net een uurtje de tijd hadden om de Truman Library te bezoeken. De moeite waard voor wie er ooit in de buurt mocht zijn. Deze president, die eigenlijk bij toeval president werd door het overlijden van Franklin Delano Roosevelt, heeft heel wat lastige beslissingen in een moeilijke periode in de geschiedenis op zijn naam staan.

Als rechtgeaarde Nederlander moet je het natuurlijk ook over het weer hebben. Vandaag hebben we spreekwoordelijke ‘four seasons in one day’ aan den lijve ondervonden. Was het ’s ochtends nog zonnig met een strak blauwe lucht, ’s middags brak er een knetterend onweer boven ons los met enorme hoosbuien. Later in de middag voelden we een soort mistral, een droge, warme wind die ons tegemoet kwam waaien en ’s avonds was de luchtvochtigheid weer op zijn hoogtepunt.

Het aardige van een trip naar de Midwest is dat het Amerika voor mij (Erik) in weer een ander daglicht plaatst. Het tempo van de dagelijkse dingen is laag. De locals kennen geen haast en zijn zeer relaxed. Ze zijn hulpvaardig, niet om er dan later beloond voor te kunnen worden in de vorm van een fooi, maar omdat ze het werkelijk menen. Ze nemen uitgebreid de tijd om je in de juiste richting te wijzen, nemen een omweg zelfs om met je mee naar het admissions office te lopen, en laten je kosteloos gebruik maken van de telefoon van het restaurant wanneer je een local call moet maken.

Het leuke van het onderhouden van je netwerk aan contacten bij Amerikaanse universiteiten, is dat je international admissions collega’s tours organiseren naar organisaties waar je op een andere manier nooit zou komen. Vandaag kregen we dus een bezoek aangeboden bij het kantoor van de National Association for Intercollegiate Athletics (NAIA) in Kansas City. De NAIA is het kleine broertje van de bekendere NCAA. DE NAIA beoordeelt of internationale en Amerikaanse studenten een sport mogen beoefenen op een van de vele Amerikaanse universiteiten. Leden van de NAIA zijn met name kleinere liberal arts colleges. Zonder goedkeuring van de NAIA geen sport op college niveau en dus ook geen sportbeurs voor internationale studenten. Studenten moeten voldoen aan een wirwar van regels en voorschriften voordat ze goedgekeurd kunnen worden door de NAIA. Aan onze kant kunnen wij als EducationUSA advisers de NAIA helpen bij het adviseren over GPA’s, transcripts en veel andere zaken. Een win-win situatie dus.

Marketing is een Amerikaanse uitvinding, absoluut. Marketing speelt ook een zeer grote rol binnen het Amerikaans hoger onderwijs. Recruiters van Amerikaanse universiteiten zeulen daarom vrijwel altijd een grote tas mee met ‘goodies’. Iedere universiteit in Amerika heeft een marketing afdeling die aan de lopende band producten met het logo van de universiteit aflevert. Denk niet alleen aan usb sticks, pennen, tassen, maar ook aan chocola, jassen, stickers, sweaters en t-shirts. Het toppunt van kekke produkten tot op heden, maakten we mee toen we een vertegenwoordiger van de University of Central Florida ontmoeten op de Country Fair. Na een leuk gesprek, overhandigde hij ons, wat op het eerste gezicht een blauwe pen leek. Bij nadere bestudering, bleek het geen pen te zijn, maar een ‘hand sanitizer’, een spuitbusje waarmee je handen kan schoonmaken. Handig als je, zoals wij, zoveel handen schudt tijdens een conferentie.

Wat zijn de Amerikaanse eufemismen toch heerlijk. Het Amerikaanse State Department organiseerde vandaag een bijeenkomst over de nieuwe strategie voor public diplomacy en mutual understanding en welke rol educational advising en het Fulbright programma hierin spelen. Amerikanen noemen een dergelijke bijeenkomst een ‘refresher’. Nou het was echt ‘verfrissend’ om vanaf 7.30u ’s ochtends te discussieren over wederzijds begrip en de ethiek van advising. Het werkelijke verfrissende moment tijdens deze sessie van twee en een half uur kwam toen een vertegenwoordiger van het ministerie van buitenlandse zaken het bestaan onthulde van een enorme kluis op het ministerie. Klaarblijkelijk wordt deze kluis gebruikt als bewaarplaats voor geschenken die een waarde van $ 50 te boven gaan. Het is namelijk wat onbeschoft, in de meeste culturen, om de cadeaux terug te sturen. En het gaat natuurlijk in tegen het protocol om als ambtenaar de geschenken zelf te houden. Zeker wanneer het gaat om rolexen en andere waardevolle juwelen afkomstig van delegaties uit het Midden-Oosten …

Vandaag vertrekken we naar het internationale vliegveld van Kansas City om weer huiswaarts te keren. Het is een enerverende conferentie en bezoek aan Amerika geweest. Het valt ons niet mee om weg te gaan uit de MidWest met zijn superaardige mensen en ontspannen atmosfeer. Dank aan allen die ons tot steun zijn geweest: allereerst onze onvolprezen collega’s, het State Department, ECA, Amerikaanse ambassade, CollegeBoard en Amerikaanse universiteiten.